We gotta take the power back!

Kίτρινα Ποδήλατα - Θα πάρω φόρα (Άμα τα πάρω)

Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων
που τον πλανήτη τον κρεμάνε σα μπρελόκ
Θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα,
θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
Νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου,
τους ψηφοφόρους που χεις μέσα στην κοιλία σου
Θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν
και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα,
θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό

Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι
και την καρδιά μας που διψά, ποτίζουν ξίδι
Ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρεεε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
Θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι!
Θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
Δημοκρατία κι αξιοκρατία πλέον πωλούνται σε πανέρια σε ευκαιρία!
Μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο,
σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα ρε γαμώτο
Νομίζουνε ποτέ δε θα μιλάμε,
όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε!

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα, θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
Θέλω τον ήλιο και οξυγόνο κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ανταμώνω
Αχ Ελλάδα σ αγαπώ και βαθιά σ ευχαριστώ
που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω!

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα,
θα σας ρημάξω στις κλωτσιές στην ανηφόρα
Άμα τα πάρω δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από ΜΑΤ να με βολέψουν
Κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
Έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι,
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό

INJustice we trust

Shift Happens

Δραπέτευση??

Δεν λέγεται δραπέτευση...απόδραση λέγεται η γέριμη.

Πόσες φορές να το κάμετε λάθος; Έσhει που την μέρα που εν θέμα η απόδραση του Κίτα τουλάχιστον μιά φορά την μέρα σε ένα δελτίο εν να το ακούσω.
Αν μέννεν που δημοσιογράφο (σήμερα την Σαββίδου που εν τζιαι που τες καλές), εν που Πολιτικό (προχτές τον Ιωνά).

Εν έσhει κανένα γύρω σας να σας πει το σωστό;
Εν να μου πεις, δαμέ που εφτάσαμε, εμείναν πολλοί γύρω σας που ξέρουν να μιλούν ή να εκφράζονται σωστά?

ΕΝ ΑΠΟΔΡΑΣΗ Η ΛΕΞΗ Ή ΑΠΟΔΡΑΣΙΣ αν θέλετε.

Α ρε Μπαμπινιώτης που σας χρειάζεται.....

Scarred for life.

Έχουμεν τον πιο παράφωνον Αρχιεπίσκοπον ever.
Καλά επειδή εν αρχιεπίσκοπος δικαιούται να ψάλλει τζιαι να αλλάσσει τες μελωδίες όπως τον βολεύκει;
Εν κάμνουν auditions;

Άρεσκεν μου τζιαι εμένα ένας "ύμνος", η μελωδία του Χριστός Ανέστη... εκατάστρεψεν μου την....
Όπως σε ούλλα τα "μεγάλα σχήματα" ο φίρμα τραουδιστής έσιει το μικρόφωνον του πιο δυνατά που τους "κατώττερους" έτσι τζιαι με την εψεσινήν λειτουργία όσο τζιαι αν επροσπαθήσαν οι άλλοι, που εψάλλαν πιο σωστά , εν εκαταφέραν να σώσουν την κατάστασην αφού το μικρόφωνον του προκαθήμενου ήταν ττάπο σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Εν έπρεπε να θεωρείται προσόν για την εκλογή Αρχιεπισκόπου το πόσο καλά ψάλλει;
Όϊ τίποτε άλλον αλλά αφού όποτε εν γιορτή το "πρόγραμμα" φκαίννει τζιαι στην τηληόραση....

Από οργάνωση σκίζουμε!

Ή
Τι ακριβώς θέλει από μας, το οργανωμένο μας σύστημα!

Καμιά φορά συμβαίνουν πράγματα που ενώ είναι ξεκάθαρο ότι κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο που λειτουργούν συστήματα και καταστάσεις, σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν πάει κάτι καλά με το μυαλό σου.
Σε πιάνουν εξ απροόπτου, σε στήνουν σε μια γωνιά μέσω χρονικού περιθωρίου και αδυνατείς να εξηγήσεις πως και γιατί αλλά και να κάνεις κάτι για να γλυτώσεις από κουφά και ευτράπελα.

Και εξηγούμαι...

Ώς "νυκτοβιος" κοιμάμαι αργά, άρα ξυπνώ μεσημέρι.
Το τελετουργικό του ξυπνήματος , εκτός απροόπτου, έχει ως εξής.

Άνοιγμα ματιών, μια ματιά στο ρολόϊ απέναντι από το κρεββάτι για επιβεβαίωση ότι το εφτάωρο τουλάχιστον ύπνου επετεύχθη.
Ανασήκωμα και τέντωμα, ενώ το μυαλό μισοξύπνιο κάνει μια προσπάθεια να ανακαλέσει ένα νοητό πρόγραμμα της ημέρας.
Επίσκεψη στην τουαλέτα για τις μετά τον ύπνο ανάγκες "download" και γενικής καθαριότητας προσώπου και στόματος.
Επίσκεψη στην κουζίνα όπου μπαίνει η καφετιέρα σε λειτουργία, και μέχρι να ετοιμαστεί ο καφές, επίσκεψη στο ταχυδρομικό κιβώτιο έξω από το σπίτι για έλεγχο τυχών επιστολών.Τέτοια ώρα ο ταχυδρόμος έχει ήδη περάσει. Γράμματα δεν στέλνει κανείς πλέον και το μόνο που βρίσκεται στο κουτί είναι λογαριασμοί και διαφημιστικά έντυπα τα οποία επιστρέφοντας στην κουζίνα για την παραλαβή του καφέ, καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων.
Με τον καφέ στο ένα χέρι και τους λογαριασμούς στο άλλο κατεύθυνση προς το γραφείο όπου το τελετουργικό τελειώνει μπροστά στο κομπιούτερ με το τσεκάρισμα για email και σερφάρισμα, μετα καφέ και τσιγάρου, σε αγαπημένες ιστοσελίδες εφημερίδων, μπλογκς και φόρουμ.

Σήμερα πριν ξεκινήσει το σερφάρισμα, μια ματιά στους λογαριασμούς, μήπως και βρίσκομαι σε κανένα deadline πληρωμής, με φέρνει αντιμέτωπο με ένα κλασσικό φάκελο με παραθυράκι από αυτόυς που χρησιμοποιούν τράπεζες, αρχή τηλεπικοινωνιών κ.λπ. χωρίς όμως καμία σημανση από τους γνωστούς οργανισμούς. Γυρίζοντας το από την πίσω πλευρά μια κακοπατημένη σφραγίδα μου αποκαλύπτει τον αποστολέα:
"Ουλαμός Εκτελέσεως Ενταλμάτων Λευκωσίας".

Λίγα λεπτά είναι αρκετά για να κάνω την ανάλυση μου, και να συνειδητοποιήσω ότι:

Οι μόνες και λίγες παρανομίες που έκανα ποτέ, ήταν τροχαίες.

Λίγα χιλιόμετρα παραπάνω, κάποιες φορές, και αυτά κατά λάθος, αφού γενικά δεν τρέχω.
Τελευταία φορά που μου έτυχε... πριν δύο χρόνια. Τέσσερα χιλιόμετρα πάνω από το επιτρεπτό, αλλά στην ουσία εικοσιτέσσερα αφού ήταν στον αυτοκινητόδρομο Λευκωσίας Λεμεσού όπου μέχρι τα 120 είναι ανεκτό. Σε ανηφόρα και στις τέσσερις το πρωί.Πρόστιμο πληρώθηκε λίγες μέρες μετά.

Αμέλεια χρήσης κράνους κάποιες φορές... πάνε χρόνια να το κάνω και να με σταματήσουν - άρα καταγγείλουν. Τελευταία φορά που καταγγέλθηκα είναι τόσο παλιά που δεν την θυμάμαι.
Θυμάμαι όμως ότι σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα υπέγραφα την κλήση ότι παραδέχομαι, μην τρέχω δικαστήρια και τρώω τις ώρες μου,για κάτι που, αφού έκανα και πιάστηκα πρέπει να πληρώσω.
Άσε που δεν υπάρχει και τρόπος να δικαιολογηθείς στο δικαστήριο όπως για παράδειγμα σε θέμα υπέρβασης ορίου ταχύτητας, που μπορείς να πεις έτρεχα για να πάρω την γυναίκα μου να γεννήσει ή είχα άρρωστο στο αμάξι και έτρεχα για το νοσοκομείο, και να ελπιζεις στην επειίκεια του δικαστή.
Τι να πεις;Πως θα χαλάσει το μαλλί σου άμα πατικωθεί μέσα στο κράνος. Ο δικαστής αν έχει αίσθηση του χιούμορ θα γελάσει αλλά να την γλυτώσεις αποκλείεται.

Γύρω στις δεκαπέντε μέρες μετά ερχόταν η "λυπητερή" την οποία έτρεχα να πληρώσω πρίν περάσουν οι λίγες μέρες της διορίας και διπλασιαστεί το ποσό,όπως προειδοποιούσε η υποσημείωση πάνω της.


Τελευταία φορά που με σταμάτησε αστυνομία..
Πριν δύο περίπου βδομάδες στην παλιά Λευκωσία για άλκοτεστ.
- Άδεια παρακαλώ!
Την δίνω.
- Κύριε Αντώνυμε ήπιαμε τίποτε;
- Δύο μπύρες
- Σίγουρα δύο;
- Αν ήθελα έλεγα καθόλου αλλά για να λέω δύο σημαίνει τις ήπια.
- Ρωτώ επειδή τυγχαίνει να μας πουν δύο και να γράψει 70. Να φυσήξουμε;
- Φυσικά.
....
- Τί δείχνει;
- Μηδέν.Να πάς στο καλό.

Γενικά τα τελευταία 2 χρόνια και μετά από τη τελευταία καταγγελία για ταχύτητα στο highway οι μόνες φορές που με σταμάτησαν ήταν με το αυτοκίνητο για άλκοτεστ και την έβγαζα πάντα καθαρή.
Ααα και μια φορά για γενικό έλεγχο στις 4 το πρωί, λόγω μάλλον εμφάνισης. Το μακρύ μαλλί, που ακόμα για κάποιους σημαίνει "αλητεία" - άρα ύποπτος, και η ώρα, βοήθησαν στην επιλογή μου για σταμάτημα και έλεγχο.
Όπου και πάλι, σαν νομοταγής πολίτης που είμαι, το μόνο που εισέπραξα ήταν ένα καληνύχτα.

Επίσης αφού έλειπα για εφτά χρόνια στην Αθήνα, ένα διάστημα αρκετά μεγάλο, είναι φύση αδύνατον να έχω καταγγελθεί εκείνη την εποχή, αφού τις λίγες μέρες που κατέβαινα Κύπρο, τα οχήματα μου ήταν σε "χειμερία νάρκη" άρα ανίκανα να με εξυπηρετήσουν, οπότε την αγγαρεία έκαναν διάφοροι φίλοι - οδηγοί...

Τι συμβαίνει λοιπόν;;

Η επιστολή έχει όψη κακής φωτοτυπίας. Η υπογραφή του υπεύθυνου είναι μεν μπλέ όπως και ο τίτλος του "υπαστυνόμος" από κάτω αλλά φαίνεται και αυτή σαν φωτοτυπημένη σφραγίδα.
Με κάνει να αναρωτιέμαι αν είναι όντως επίσημη και αληθινή ή κάποια φάρσα ή κομπίνα.

"Κύριο Αντώνυμο

Σας πληροφορώ ότι υπάρχει δικαστικό ένταλμα στο όνομα σας που εκδόθηκε από το επαρχιακό δικαστήριο Λευκωσίας για την πιο πάνω υπόθεση και πρέπει απαραίτητα να πληρώσετε το ποσό των 68,34 ευρώ

Λυπούμαι να σας πληροφορήσω ότι αν μέχρι την ../5/2008 δεν συμμορφωθείτε με την απόφαση αυτή του δικαστηρίου, για να πληρώσετε το πιό πάνω χρηματικό ποσό παρουσιάζοντας την ειδοποίηση αυτή, υπόκεισθε σε σύλληψη και φυλάκιση για περίοδο
0 χρόνων 0 μηνών 75 ημερών"

Φυλάκιση; Εν σοβαρομιλά το χαρτί. Καταρχήν η πιό πάνω υπόθεση ποιά είναι;
Έννεν καλό να ξέρω γιατί εννα πάω φυλακή αν δεν πληρώσω το ποσό που αναγράφεται;

Η όλη διαδικασία της ανάλυσης και της ανάγνωσης της επιστολής έχει βοηθήσει το μυαλό μου να έρθει σε εγρήγορση αν και ακόμα μια σύγχιση λόγω του περιεχομένου υπάρχει.

Τηλέφωνο γρήγορα πριν σχολάσουν, σκέφτομαι.
Μετά από 8-9 χτυπήματα, που με κάνουν να πιστέψω πως ίσως άργησα και σχόλασαν, σηκώνει το τηλέφωνο κάποιος, αρκετά ευγενικός ομολογουμένως, νεαρός.

- Γειά σας, έχω πάρει μια επιστολή από σας αλλά δεν λέει για ποιό λόγο καταγγέλλομαι και ...
- Πέστε μου τον αριθμο υπόθεσης που γράφει το χαρτί
- ταδε ταδε ταδε 35..
- Μισό λεπτό... εεε... εδώ έχω μέχρι το 33...
Ακούγεται να μιλά με κάποιους που βρίσκονται στο ίδιο γραφείο.
Η φωνή που του απαντά του υποδυκνείει που να ψάξει.Επανέρχεται σε μένα.
- Μάλιστα.. λοιπόν το βρήκα.Είναι μια υπόθεση του οχήματος με αριθμούς εγγραφής τάδε τάδε..
- Η μηχανή μου..η παλιά.. αυτή που πούλησα πριν χρόνια...
- Δεν λέει τι όχημα είναι, μόνο αριθμούς εγγραφής.
- Μάλιστα.. και για ποιό λόγο ακριβώς καταγγέλομαι;
- Εεε.. για κράνος...
- Δεν θυμάμαι να με έχουν σταματήσει καν με την μηχανή εδώ και πολλά χρόνια.Πόσο μάλλον να με έχουν καταγγείλει..
- Από ότι φαίνεται εδώ η καταγγελία έγινε στην Λεμεσό... Μένετε Λεμεσό;
- Όχι.Και πότε έγινε αυτό;
-Το .......1996!
- Τωρά σοβαρομιλάτε; Και τώρα αποφάσισαν να με ψάξουν να πληρώσω και αν δεν το κάνω να με βάλουν και φυλακή;;
- Τι να σας πώ....Ήταν στην Λεμεσό και τώρα μας ήρθε.
- Καταρχήν δεν διαγράφονται σε κάποια χρόνια τέτοια παραπτώματα; Εδώ από ότι άκουσα ακόμα και σοβαρά εγκλήματα όπως φόνοι παραγράφονται σε κάποιο χρονικό διάστημα πόσο μάλλον ένα τροχαίο παράπτωμα , και μάλιστα ένα από τα πιό "άκακα" αφού την δικιά μου ζωή θέτω στην ουσία σε κίνδυνο αν δεν φορέσω κράνος.
-Νομίζω αλλά εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι .Είμαστε πνιγμένοι...δεν ξέρω πως και πέρασαν τόσα χρόνια.Όπως σας είπα ήρθε τώρα από άλλη πόλη.
- Είστε πάντως οργανωμένοι.. από Λεμεσό Λευκωσία 12 χρόνια για ένα πρόστιμο για κράνος...
- Δεν ξέρω κύριε γιατί.. το ποσό ήταν πάντως 40 λίρες που μετράπηκε σε ευρώ και βγαίνει 68,34
-Αμ, έτσι πες μου, το ποσό είναι το σημαντικό... να χαίρομαι δηλαδή που δεν το στρογγυλοποίησαν και προς τα πάνω!

Ξεσσαλονίκη

Μέρος 2ο

Μετά από μια αρκετά καλή πτήση, το αεροπλάνο προσγειώνεται στο, γνωστό για τους ανέμους που το δέρνουν σχεδόν μονίμως, αεροδρόμιο Μακεδονία.Η κρασοκατάνυξη που ξεκίνησε στην αίθουσα επιβατών του αεροδρομίου Λάρνακας συνεχίστηκε, courtesy of cyprus airways, στο αεροπλάνο, έτσι η bumpy προσγείωση λόγω των ανέμων πέρασε ανώδυνα από το μυαλό μου.
Φάνηκε μάλλον να ήταν σχετικά "τρομακτική" για τους υπόλοιπους sober συνεπιβάτες, αφού με το που άγγιξαν οι τροχοί το έδαφος άρχισαν τα χειροκροτήματα, κάτι που είχα να δω από την τελευταία φορά που ταξίδεψα με ομάδες παιδιών.Αυτή τη φορά παιδιά δεν είδα...

Σε χρόνο ντε-τε πέρασα ελέγχους και αφού προσπέρασα τους υπόλοιπους που στήθηκαν και περίμεναν αποσκευές, βρέθηκα έξω, όπου το πρώτο θετικό της αναβολής του ταξιδιού μου για μια μέρα, "πήρε σάρκα και οστά".
Οι υπόλοιποι με περίμεναν κάνοντας με την συμπεριφορά τους όλο το αεροδρόμιο να κοιτάζει προς το μέρος μου ψάχνοντας να καταλάβουν ποιος celebrity είμαι.(παρόμοια ατμόσφαιρα είχαν δημιουργήσει τα ίδια περίπου άτομα στο αεροδρόμιο του Βελιγραδίου, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία, αυτή του "Μνημείου του αγνώστου συγκροτήματος, soon at a blog near you"
Προχωρούμε προς την έξοδο με εμένα στην μέση, φτάνουμε στο αυτοκίνητο, και αφού επιβιβαζόμαστε όλοι ξεκινάμε για το κέντρο της πόλης.
Μια στάση στον Βασιλόπουλο για προμήθειες, αφού η επόμενη ήταν αργία, με έφερε μπροστά σε μια παραλλαγή του αγαπημένου μου ποτού.
Την Smirnoff North, ποτό με βάση την βότκα smirnoff αναμειγμένη με Nordic Blue Berries. Το χρώμα της εντυπωσιακό και η γεύση της ελαφρώς γλυκιά και απαλή.Καμία σχέση με τις γνωστές παραλλαγές βότκας με γεύσεις όπως citrus, blueberry κ.λ.π., πιό κοντά σε στυλ ursus είναι, απλά όχι τόσο γλυκιά και με εντελώς διαφορετική γεύση.Συστήνεται ανεπιφύλακτα για απεριτίφ, για ξεκίνημα της νύχτας πριν την έξοδο (η δικία μας χρήση) και για "light πότες".

Με τα απαραίτητα στην κατοχή μας κατευθυνόμαστε επιτέλους προς το κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται το διαμέρισμα του "άλλου μισού" του κολλητού.
Όταν λέμε κέντρο εννοούμε κέντρο. Εγνατίας! Όχι 406 αλλά κάπου εκεί κοντά.
Ανεβαίνουμε στον έβδομο σε δύο δόσεις, αφού το ασανσέρ είναι τριών ατόμων, μου δείχνουν το δωμάτιο μου και αφού αφήνω το backpack σε μια πολυθρόνα, βγάζω τα παπούτσια και βγαίνω στο μπαλκόνι να δώ πού ακριβώς είμαστε.
Κοιτάω δεξιά..

Ωραία! Και άμα τελειώσει και το μετρό φαντάσου πόσο πιο ωραία θα΄ναι. Άσε που θα΄ναι και βολικά... την επόμενη φορά που θα έρθω..
Κοιτάω αριστερά...
Όμορφα... Ωραία και τα χρώματα του σούρουπου, σκηνή από το Dark City μου θύμισε.
Ότι πρέπει.Γενικά το κέντρο μιας πόλης πολύ με αρέσει (είπαμε Θεσσαλονίκη είμαστε)
Πας με τα πόδια όπου θες, όλα είναι γύρω σου, όλα βολικά!
Και για μας που σκοπεύουμε να κάνουμε ατέλειωτες μπαρότσαρκες ακόμα καλύτερα.

Ο Flash δουλεύει σε delivery σε γυράδικο στην Θεσσαλονίκη
Πριν την εξόρμηση, μην πάμε για ποτά με άδειο στομάχι, μια παραγγελία για γύρο ήταν απαραίτητη.
Το άλλο μισό του φίλου παίρνει τηλέφωνο, και μας ρωτάει, ενώ έχει στην γραμμή τον "υπεύθυνο παραγγελιών" του γυράδικου, τι θέλουμε. Η διαδικασία παίρνει γύρω στα τρία λεπτά, όντας ιδιότροποι όλοι. Απ΄όλα, κοτόπουλο χωρίς σάλτσες,χοιρινό, με κρεμμύδια, χωρίς,με πατάτες,χωρίς ντομάτα κ.λ.π.
Κλείνει το τηλέφωνο και πάει στο άλλο δωμάτιο, να το βάλει στην βάση του γιατί έχει "πέσει" η μπαταρία. Επιστρέφει σχεδόν αμέσως και πριν προλάβει να κάτσει ακούγεται ο χαρακτηριστικός ήχος του θυροτηλέφωνου.
- Η φίλη μου θά΄ναι η Φανή, είπε πως θα περάσει, λέει και πάει προς την είσοδο.
Πατάει το κουμπάκι και ακούγεται μια φωνή να λέει...
- Η παραγγελία σας.
Κοιταζόμαστε! Έχουμε μείνει όλοι με το στόμα ανοιχτό.
Σηκωνόμαστε και τρέχουμε προς την πόρτα γεμάτοι περιέργεια να δούμε πως μοιάζει ο superhero.
- Ο flash είσαι; του λέμε όλοι με μια φωνή μόλις ανοίγει η πόρτα...
- Είμαστε πολύ κοντά σας , λέει χαμογελώντας και μας καληνυχτίζει.

Η πρώτη νύχτα μας έχει ξεκινήσει καλά...

Έχουμε μπανιαριστεί, ντυθεί ... οι άντρες, και έχουμε ξεκινήσει τα "εισαγωγικά ποτά", μέχρι να ετοιμαστούν τα θηλυκά της παρέας.
Μετά από μερικά "τελειώνετε πριν γίνουμε πίτα στην αναμονή" και "θα βγούμε ενώ είναι και άλλος κόσμος έξω ή να περιμένουμε να φύγουν όλοι να είμαστε πιο άνετοι" βρεθήκαμε όλοι κάτω και στον δρόμο προς πού αλλού;
Τα Λαδάδικα.
Ο καιρός μας έκανε την χάρη να είναι αρκετά καλός οπότε το περπάτημα προς τα λαδάδικα ήταν απόλαυση. Σε αντίθεση με την επόμενη μέρα που "φύσηξε" κυριολεκτικά "ο βαρδάρης, και καθάρισε"

Δυστυχώς τα λαδάδικα αποτέλεσαν σε γενικές γραμμές μια απογοήτευση αφού ήταν άδεια. Τελευταία φορά που ήμουν εκεί οι δρόμοι-πεζόδρομοι ήταν σαν την πλατεία της Αγίας Νάπας στο peak της σαιζόν και όλα τα μπαράκια γεμάτα κόσμο. Ίσως επηρέασε η αργία της επομένης που έστειλε πολύ κόσμο Χαλκιδική από ότι μας είπαν.
Βρήκαμε όμως ένα ροκ μπαράκι που ο ένας φίλος είχε σταμπάρει σε βόλτες του την προηγούμενη φορά που ήταν εκεί.


Τελικά δεν πειράζει που δεν είχε κόσμο εκεί γύρω.Ένα μπάρ χρειαζόμασταν στην περιοχή και το πετύχαμε. Dizzy Rocks!
Ψηλοτάβανο, με ωραίο κόσμο, μεγάλο μπαρ, Hard rock μουσική και Pilsner Urquell draft.

Μετά από αρκετά ποτά αποφασίσαμε, όσο ωραία και να περνάγαμε , ότι είναι ώρα να βρούμε το επόμενο μέρος για συνέχεια πριν γίνουμε πιο ...dizzy και δυσκολέψει το περπάτημα.

Τα Λαδάδικα δεν είχαν κάτι άλλο να μας προσφέρουν το συγκεκριμένο βράδυ οπότε κινήσαμε για αλλού. Βγαίνοντας από την περιοχή, ο κολλητός, μου ζήτησε να πάμε μέχρι την γωνία να μου δείξει κάτι...

Η συλλογή μου με φωτογραφίες από ανορθόγραφες και περίεργες επιγραφές μόλις μεγάλωσε!


Το επόμενο μαγαζί ήταν "συστημένο" από την ντόπια της παρέας.
- Πάμε στο Κρις, λέει.
- Είναι κάτι σαν στέκι μου και σήμερα είναι καλή βραδιά θα σας αρέσει.

Το Κρις είναι ένα μακρόστενο μπαράκι, μεσαίου μεγέθους και γεμάτο κόσμο.Φίσκα.Συνήθως έτσι είναι μας λέει η "θαμώνας".
Ένα αρκετά μακρύ μπαρ πιάνει αρκετό χώρο στην μια πλευρά και δίπλα από αυτό δύο νεαροί με δυο κιθάρες τραγουδούν και παίζουν ένα ακουστικό σετ που περιλαμβάνει από Γιάννη Χαρούλη και Αγγελάκα μέχρι Beatles και Pink Floyd. Η ατμόσφαιρα είναι μαγική αφού όλοι τραγουδάνε μαζί τους.
Κολλήσαμε. Ποτό στο ποτό και τραγούδι στο τραγούδι, η ώρα πέρασε ωραία και χωρίς να το πάρουμε είδηση.Η μουσική σταμάτησε , ο κόσμος όμως δεν έφυγε.Ούτε και μεις. Για τουλάχιστον μισή ώρα ακόμα.. και η νύχτα μας τέλειωσε στο Κρις.

Άξιζε τον κόπο, έστω και αν το ότι κολλήσαμε εκεί έκανε την λέξη μπαρότσαρκα να μην έχει σχέση με την δικιά μας βόλτα της πρώτης νύχτας. Μάλλον απλή έξοδος μας βγήκε. Μια χαρά έξοδος όμως.

Την επομένη όπως είπα και πιο πάνω, ο Βαρδάρης ήρθε ...να μας γνωρίσει.
Δυνατός μεν, αλλά δεν κατάφερε να μας αποτρέψει από ένα καφεδάκι στην παραλία. Είχαμε και τον ήλιο για σύμμαχο...


Το βράδυ αφού κάναμε μια επανάληψη της προηγούμενης, με ετοιμασία ανδρών, αναμονή γυναικών, εισαγωγικά ποτάκια κ.λ.π. βγήκαμε και πάλι στους δρόμους.

Μια απογευματινή βόλτα μας βοήθησε στο να εντοπίσουμε το μπαρ που θα ξεκινούσε την νύχτα μας.

Rolling Stone.Τα γνωστά φουσκωτά χείλη με τη γλώσσα έξω, σήμα κατατεθέν των Rolling stones, μας καλωσορίζουν πάνω από την πόρτα.
Και πάλι ροκ μουσική, ωραίος κόσμος και ατμόσφαιρα, μια πολύ φιλική σερβιτόρα που όσο δεν είχε δουλειά, έμπαινε στην παρέα μας, και μια μεγάλη τοιχογραφία της gulliveriana του Milo Manara .



Αφού ήπιαμε αρκετά, απολαύσαμε μουσική και κάναμε πλάκες με τα στρινγκάκια που βγάλαμε από ένα μηχάνημα, από αυτά που βάζεις κέρμα και σου βγάζουν μπαλάκι με δωράκι, σε αυτά το δωράκι ήταν εσώρουχο στρινγκ, πήραμε τα πόδια μας και βγήκαμε στο δρόμο για το επόμενο μπαρ.

Ενώ προχωράμε, σταματάω βγάζω φωτογραφίες διάφορα, και έχω ξεκόψει από τους άλλους. Βλέπω απέναντι μια φωτεινή ταμπέλα ενός μπαρ, την οποία πρέπει να βγάλω φωτογραφία.Το όνομα μου έχει κάνει εντύπωση...
Ξεχνάω να απενεργοποιήσω το flash και αφού δεν πετυχαίνω με την πρώτη να φαίνεται καλά το όνομα, δεν βοηθά και το neon της ταμπέλας, κάνω δύο τρεις ακόμα προσπάθειες.
Η λάμψη του flash καρφώνει στους θαμώνες του μπάρ ότι κάποιος έξω βγάζει φωτογραφίες, και δύο τρεις από αυτούς πετάγονται έξω και έρχονται προς το μέρος μου.
Το ύφος τους, ευτυχώς, ξεκαθαρίζει ότι έχουν καλές διαθέσεις, και πλησιάζοντας με, ενθουσιασμένοι αρχίζουν να με καλούν να μπω μέσα για ένα ποτό. Καταλαβαίνω ότι ο ένας από αυτούς είναι Κύπριος και μόλις του λέω ότι και εγώ και η παρέα είμαστε από Κύπρο αρχίζει να φωνάζει ενθουσιασμένος ότι σίγουρα πρέπει να πιούμε ένα ποτό παρέα. Οι υπόλοιποι δικοί μου ακούγοντας τις φωνές συνειδητοποιούν πως έχω μείνει πίσω και υποψιάζονται πως κάπου έμπλεξα, οπότε τρέχουν για να δεχτούν τελικά και αυτοί το καλωσόρισμα των θαμώνων.
Μπαίνουμε μέσα και αμέσως γίνεται εμφανής ο λόγος που μας ήθελαν τόσο πολύ να μπούμε. Το μπαράκι είναι σχεδόν άδειο.Το καλό είναι πως οι λίγοι που είναι μέσα το γλεντάνε. Ο Dj παίζει Μαζωνάκη καιΤερζή. Εμείς παραγγέλνουμε από ένα ποτό, και μπαίνουμε στο κέφι, με τους υπολοίπους λίγους. Ο Dj ξαφνιάζεται ευχάριστα που κάποιος από την παρέα μας του ζητάει Μελά, εντυπωσιάζεται από το ότι οι ροκάδες που είδε να μπαίνουν στο μαγαζί ξέρουν τον "Καρντάση".Οι κερασμένες τεκίλες που έρχονται μας κάνουν να συμφωνήσουμε ανάμεσα σε χάχανα πως τελικά ήταν καλός σταθμός για λίγο αυτό το τυχαίο μπαράκι με το όνομα που έπρεπε να βγει αναμνηστική φωτογραφία και ξεσηκωνόμαστε στο χορό..
Και το όνομα αυτού....


Καταλήγουμε στην γειτονιά που είμαστε την προηγούμενη κοντά στο Κρις. Στρίβουμε σε ένα στενό και βρισκόμαστε έξω από τo Lost Dogs.
Αρκετός κόσμος περιμένει έξω και μαθαίνουμε πως μέσα έχει mini festival punk live.
Καταφέρνουμε να φτάσουμε στην είσοδο και συνειδητοποιούμε πως ο ιδιοκτήτης του μπαρ είναι παλιός φίλος που μετακόμισε στην Θεσσαλονίκη πριν καιρό.
Μέσα γίνεται το αδιαχώρητο.Ο κόσμος χτυπιέται και η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη.Βρίσκουμε μια γωνιά στο μπαρ, ακουμπάμε κάπως και παραγγέλνουμε ποτά.Η τραγουδίστρια του γκρουπ που παίζει , που από ότι πληροφορούμαστε είναι το προτελευταίο στη σειρά, είναι πολύ καλή και ξεσηκώνει τον κόσμο. Και ΄μας μαζί.
Η συνάντηση με τον φίλο-ιδιοκτήτη και το ενδιαφέρον live μας κάνει να αποφασίσουμε να κάτσουμε μέχρι το τέλος της νύχτας στο Lost dogs.



Το επόμενο βράδυ κατά την διάρκεια της επανάληψης διαδικασίας εξόδου, μια φίλη του "άλλου μισού" ντόπια και αυτή εισχωρεί στην παρέα μας. Δεν δυσκολεύτηκε να εισχωρήσει, μια ωραία κοπέλα πάντα είναι ευπρόσδεκτη άλλωστε.
Με ξεναγό αυτή ξεκινάμε την νύχτα από το Έκκεντρον.



Το Έκκεντρον είναι μπυραρία και έχει κατάλογο με μπύρες από όλο τον κόσμο και τον "σατανικό" τράγο της τσέχικης Κozel να δεσπόζει στην είσοδο αλλά και σ΄ ένα ολόκληρο τοίχο μέσα. Ένας άλλος τοίχος είναι καλυμμένος με μπουκάλια από διάφορες μπύρες.


Το εντυπωσιακό είναι ότι στο κατάλογο ενώ υπάρχει και Εfes, δεν είχαμε την ευκαιρία να την παραγγείλουμε γιατί στον κατάλογο υπήρχαν και αυτά τα αυτοκόλλητα :


Απέναντι από το Έκκεντρον υπάρχει το Ziggy ροκ μπαρ.
Ο επόμενος σταθμός μας. Σε μια γωνιά ένας τύπος με μια κιθάρα στα χέρια και μια φυσαρμόνικα στο στόμα παίζει καταπληκτικά country rock. Ο κόσμος λιγοστός.
Αράζουμε στο μπαρ και παραγγέλνουμε ανταλλάζοντας αστεία με την πολύ φιλική barwoman.
Σε λίγο το live one man show τελειώνει και αναλαμβάνει ο Dj γυρίζοντας το ύφος σε classic funk me James brown, και Tower of power. Την βρίσκουμε ομαδικώς με την φάση αλλά κάποιος από την παρέα δηλώνει πως ψιλοβαρέθηκε, και θα΄θελε να πάμε πάρακάτω, εμφανώς λόγω της μουσικής.
Πριν προλάβουμε να τελειώσουμε το ποτό μας για να φύγουμε, ο Dj χωρίς να το ξέρει, αλλάζει την πρόθεση μας να φύγουμε γυρίζοντας το ύφος από funk σε Manowar, Judas priest, Dio και λοιπά classic metal. Αυτός που ήθελε να φύγει πριν τώρα είναι ο τελευταίος που θέλει να το κάνει.

Aφού χορτάσαμε μεταλλιές, αποφασίσαμε να πάμε παρακάτω.
Συνεχίζουμε κάνοντας μια βόλτα για ένα ποτό από το Lost Dogs, όπου δεχόμαστε και μια πρόσκληση, να επιστρέψουμε σύντομα για live και καταλήγουμε στο Κρις και πάλι, όπου μετά από μερικά ποτά μας βρήκε το κλείσιμο απλωμένους στις καρέκλες να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων.
Όπως την περιπέτεια ενός θηλυκού της παρέας που μου ζήτησε να της προσέχω την πόρτα στην τουαλέτα των αντρών σε ένα από τα μπαρ, γιατί η γυναικεία, που είχε κοινό προθάλαμο με την αντρική και πόρτες από θολό τζάμι ήταν κατελειμμένη από κάποια που φαινόταν ακουμπισμένη με το κεφάλι στο γυαλί να αλλάζει μάλλον σερβιέτα. Μια καλύτερη ματιά και από τους δύο όμως όπως έδειξε πως ήταν κατελειμμένη από ένα κεφάλι και ένα κώλο ακουμπισμένα στην πόρτα και τα δύο γυναικεία!!!
Το πόση εντύπωση μας έκανε το "σύστημα", η σερβιτόρα να φέρνει νερά για τον καθένα όταν πρωτοέρχεται να πάρει παραγγελία.
Το ποσοστό ωραίων γυναικών που κυκλοφορούν στην πόλη. Στις δέκα οι εφτά είναι ωραίες και από αυτές τις εφτά οι τρεις είναι κουκλάρες. Την ομορφιά της πόλης.Την μαγεία της νύχτας της. Το πόσο σύντομα θα επιστρέψουμε..
Οι συζήτηση μας φτάνει στην συνειδητοποίηση ότι είναι η τελευταία μας νύχτα. Αν και λυπημένοι, χαιρόμαστε που περάσαμε καλά. Δεν καταφέραμε να κάνουμε μια μπαρότσαρκα της προκοπής αλλά το ποτό που καταναλώσαμε ήταν αντάξιο μιας. Άλλωστε είμαστε "Οι Πότες της στρογγυλής τραπέζης"™.

Tην επόμενη φορά θα το καταφέρουμε...

Βγαίνουμε έξω και τραγουδώντας παίρνουμε τον δρόμο για την Εγνατία.

Ξεσσαλονίκη στο Βαρδάρη όλα είν' ανοιχτά

μετά τις μία το βράδυ τσάρκα παραραρά...

Εδώ είν' ωραία, mister!!!

Αχ Σαλονίκη μου γυρίζω πάλι σ' ένα σου μπαρ φτιάχνω κεφάλι.

Μαγική!
Όταν συνδιαζεται μάλιστα με καλή παρέα αποτελεί μια από τις καλύτερες μικρές αποδράσεις - διαλειμματα από την ρουτίνα της δουλειάς. (καλά ντε μη βαράτε, ακόμα και αυτοί που δουλεύουν λίγες μέρες την εβδομάδα ρουτινιάζουν. Ναι, ξέρω, δύο μέρες δεν είναι λίγες, είναι πολύ λίγες αλλά τι να κάνουμε, η κάθε δουλειά έχει και τα καλά και τα κακά της. Deal with it).

Μέρος 1ο


Η ιδέα ξεκίνησε ώς μίνι διακοπές να ξελαμπικάρουμε αλλά μετά από μικροσυνεννοήσεις εξελίχτηκε σε επανασύνδεση του "πυρήνα του γκρούπ".
Βλέπετε ο ένας ανεβαίνει Θεσσαλονίκη κάθε βδομάδα πενθήμερο αφού το άλλο του μισό μένει εκει, ο άλλος έχει να βγει από την Κύπρο από τον Ιούλιο και το χρειάζεται άμεσα, και ο τρίτος μετακόμισε στο Λονδίνο τον περασμένο χρόνο και του λείπουν οι παλιοί του φίλοι.
Συνάντηση λοιπόν στον "Λευκό τον Πύργο".Μετ' εμποδίων συνάντηση...
Στον Λευκό τον πύργο συναντήθηκαν μόνο οι δύο στην καθορισμένη ώρα. Και αυτό γιατί αν σου τύχει ελεγκτής διαβατηρίων που θέλει να κάνει τον αυστηρό την πάτησες.

...Λίγες μέρες πριν.
Το διαβατήριο φυλαγμένο σε συρτάρι από το τελευταίο ταξίδι. Το βρίσκεις και το παίρνεις αφήνοντας στο συρτάρι το χαρτί του στρατού αφού δεν το ζητάνε πλέον. Του ρίχνεις μια ματιά, βλέπεις το "2008" , και το βάζεις στην θήκη του backpack που ετοιμάζεις.

Και φτάνει η μέρα , δηλαδή η νύχτα του ταξιδιού...(φτάνει;)
Τελειώνεις από την δουλειά στις τέσσερις το πρωϊ. Μαζεύεις τα "σύνεργα" σου αφού θα χρησιμοποιήσουν άλλοι τον χώρο τις επόμενες μέρες. Το ποτό στην δουλειά και η κούραση κάνουν την προσπάθεια να παραμείνεις ξύπνιος μέχρι την ώρα της πρωϊνής πτήσης δύσκολη. Και την διάθεση για διαπραγματεύσεις δυσκολότερη...

Το check-in γίνεται γρήγορα, είναι λογικό αφού μόνο το backpack κουβαλάς. Το να ταξιδεύεις χωρίς βαλίτσες είναι δυνατότητα που απολαμβάνεις μόνο αν ανήκεις στο ισχυρό φύλο.
Έρχεται η σειρά σου να περάσεις τον έλεγχο διαβατηρίων. Δίνεις το διαβατήριο σου και περιμένεις κάποια δευτερόλεπτα.
Ελεγκτής: - Πού πάτε;
Αντώνυμος: - Θεσσαλονίκη!!
Ελεγκτής: - Θα χρειαστεί να δώ ταυτότητα..
Αντώνυμος: - Ξέρετε χρησιμοποιώ το διαβατήριο για ταυτότητα από τότε που την έχασα, δύο τρία χρόνια μετά την έκδοση της...
Ελεγκτής: - Θεσσαλονίκη ε!! Και πώς σκοπεύεις να το πας με ληγμένο διαβατήριο;
Αντώνυμος: .... (Πότε πέρασαν κιόλας 10 χρόνια;)
Ελεγκτής: -Λυπάμαι (ναι καλά, όϊ σε πιάσει το κλάμα τωρά..) δεν μπορώ να σας αφήσω να πετάξετε.

Όσο προσεκτικός και οργανωμένος να είσαι ο νόμος του Μέρφυ θα σε πετύχει κάποτε.

Απογοήτευση. Άδικο το ξενύχτι.
Δεν βαριέσαι, χάθηκε μια μέρα από τις πέντε, έχουμε άλλες τέσσερις.
Θετική σκέψη πάνω απ' όλα.
Τουλάχιστον χάρη στην δυνατότητα που είπαμε πιό πάνω, δεν ταλαιπωρείσαι να πάρεις πίσω τις αποσκευές σου. Άσε που αφού οι άλλοι θα είναι ήδη εκεί θα έρθουν να σε πάρουν με το αυτοκίνητο από το αεροδρόμιο άρα γλυτώνεις το λεωφορείο.

Αλλαγή εισιτηρίου για την επόμενη μέρα και γρήγορα στο πάρκινγκ να πετύχεις κανένα γνωστό να σε πάρει πίσω στην Λευκωσία, αφού το αυτοκίνητο του κολλητού που θα ταξιδεύατε μαζί, είναι στο park-2-fly και ο κολλητός ήδη κάθεται στην θέση του στο αεροπλάνο με την ζώνη σφιγμένη έτοιμος για απογείωση.

Η προσπάθεια εύρεσης γνωστού για μεταφορά εγκαταλείπεται μετά από 3 λεπτά. Είναι ήδη αργά και η κούραση έχει χτυπήσει κόκκινο ακριβώς όπως και το χρώμα των ματιών τέτοια ώρα. Πως να ζητήσεις από κάποιον , απλό γνωστό να σε "πετάξει" μαζί του με χαμόγελο;;
... Άσε καλύτερα, ας αγοράσουμε την ευκολία μας.

Αντώνυμος: -Πόσο πάει μέχρι Λευκωσία μάστορα;
Ταξιτζής: - Πενήντα ευρά!
Αντώνυμος: - Ώς τα Λατσιά; (πονηρός ο Λατσιώτης)
Ταξιτζής: - Εεε σαραντα-τρία.
Αντώνυμος: - Σικκιμέ πάμε. (μα πότε ακριβώσαν έτσι τα ταξί;;) Τουλάχιστον θα κοιμηθώ μια ώρα νωρίτερα να έχω δυνάμεις για την επόμενη μέρα.

Η Επόμενη μέρα...
Γραφείο εξυπηρέτησης πολιτών (ΓΕΠ). Εύκολα και γρήγορα.Έτσι λέγεται και.. έτσι είναι!Εκτός και αν...

Δεν χρειάζεται πολύ πρωϊνό ξύπνημα, το ξυπνητήρι μπορεί να κτυπήσει και στις δέκα (δέκα το πρωϊ άμα δουλεύεις νύχτα, είναι νωρίς. Είπαμε η κάθε δουλειά έχει και τα κακά της αυτό είναι από τα κακά από μιά άποψη.) αφού είναι τόσο γρήγορη και εύκολη η διαδικασία.
Δεν θα ανανεωθεί το διαβατήριο , αφού μόνο ταυτότητα χρειάζεται, να γύτώνουμε και χρόνο.
Φτάνοντας στο ΓΕΠ η ουρά από κόσμο είναι μέχρι έξω στο πεζοδρόμιο.
Και φυσικά είμαστε στην Κύπρο όπου παντού θα πετύχεις ένα γνωστό (εκτός από το αεροδρόμιο την ώρα που τον ψάχνεις)

Αντώνυμος: - Τι έγινε ρε παιδιά;; (αλά Σπύρος στους απαράδεκτους).Γιατί τόσος κόσμος; Δεν είναι εδώ που είναι "εύκολα και γρήγορα"; Με τόσο κόσμο εύκολα δεν νομίζω και γρήγορα δύσκολα το βλέπω.
Γνωστός: - Ττεϊκ ε νάμπερ. Εχαλάσαν τα κκομπιούτερ στον έφορον τζιαι εστείλαν ούλλον τον κόσμον δαμαί.
Αντώνυμος: - Πέ μου, αύριο εν 25 του Μάρτη έννεν;
Γνωστός : - Ναί!
Αντώνυμος: - Αργία δηλαδή έννεν;;
Γνωστός: - Ναι!
Αντώνυμος: - Με λλία λόγια εχαλάσαν τα μηχανήματα του έφορου σημαίνει "επιάσαν πολλοί υπάλληλοι του έφορου άδεια για να κάμουν. Παρασκευοσαββατο-Αδειο-Δεύτερο-Αργία-Τρίτη-25ηΜαρτίου πενθήμερο και έμεινε το γραφείο χωρίς υπαλλήλους. (σhεϊττάνης ο Λατσιώτης)
Γνωστός: - Άολέ ρε τωρά που το λαλείς, εν το έκοψεν ο νούς μου...
Αντώνυμος: - Εγώ πάντως αεροπλάνο και άλλη μέρα που το τετραήμερο μου πλέον έν χάννω.Ποιός εν ο μάστρος δαμέσα;

Η υπεύθυνη κοπέλα ήταν πολύ κατανοητηκή και αφού άκουσε την κατάσταση, κάνοντας μια "γλυκειά" παρατήρηση (είναι όλες νεαρές οι υπάλληλοι του ΓΕΠ) που δεν πήγα πιό νωρίς με πέρασε μέσα.
Κανένας δεν παραπονέθηκε που μπήκα μπροστά ενώ άλλοι περίμεναν πιο πολύ, αλλά μάλλον ο κίνδυνος να χάσω το αεροπλάνο βοήθησε στην διατήρηση της ευγένειας.
Μια φωτογραφία και λίγα λεπτά μετά ήμουν κάτοχος μιας ολοκαίνουργιας ταυτότητας και έτοιμος για τη διαδρομή προς το αεροδρόμιο.

Αρκετά ξεκούραστος αυτή τη φορά πληρώνω την διαφορά αλλαγής του εισητηρίου περνάω check-in και ελέγχους στα γρήγορα.

Επιτέλους κάθομαι χαλαρός στο χώρο καπνιστών της αίθουσας επιβατών. Ανάβω τσιγάρο και κατεβάζω μια γουλιά από το κρασί που πήρα από το μπαρ.
Ενώ σκοτώνω την ώρα μέχρι την επιβίβαση με υπολογισμούς... 165 το εισιτήριο, 43 το ταξί, 15 το πρόστιμο της αλλαγής.. εμφανίζεται ένας γνωστός (είπαμε είμαστε ακόμα στο αεροδρόμιο Κύπρου, δεν θα βρεθεί ένας γνωστός ;;).

Ο γνωστός βου δουλεύει στο αεροδρόμιο.
Αφού ανταλλάζουμε τις κλασικές catch-up κουβέντες φτάνουμε στην περιπέτεια με το διαβατήριο της προηγούμενης μέρας.
Με ενημερώνει ότι άν ήθελε ο "αυστηρός" ελεγκτης μπορούσε να μου σφραγίσει το διαβατήριο, ειδικά αφού έληξε τόσο πρόσφατα, ώστε να έχω παράταση όσο και ένα μήνα.

Προς στιγμή φόρτωσα. Κανονικά θα έπρεπε να πάω να τον βρώ να του χρεώσω τα 43 συν 15. Προς στιγμή όμως. Έκανα και γώ την απροσεξία μου. Είπαμε, θετικές σκέψεις.Δεν θα αφήσω ούτε αυτό να με χαλάσει.

Θεσσαλονίκη σου 'ρχομαι.




Συνεχίζεται.....

Latest news!

Προβλήματα!

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου προεδρικών στην Κύπρο δημιουργούν προβλήματα, ακόμα και αν είσαι απλά ένας σωσίας ...

Η Ευρωπαϊκή Ενωση ιδρύει την «Αστυνομία Σκέψης»

Μεταφέρω από το ethnos.gr αυτούσια μια είδηση, που ενδιαφέρει όλους τους bloggers αλλά και κάθε άνθρωπο που θεωρεί την ελευθερία του αναφαίρετο δικαίωμα.
Τα σχόλια δικά σας.

Φρίκη προκάλεσαν οι ανακοινώσεις που έκανε ο επίτροπος της Κομισιόν για τη Δικαιοσύνη, ο φιλοφασιστικών απόψεων Ιταλός Φράνκο Φρατίνι, παρουσιάζοντας μια ακόμη δέσμη μέτρων της ΕΕ με στόχο την περαιτέρω συρρίκνωση των πολιτικών και ατομικών ελευθεριών των πολιτών της Ευρώπης, με πρόσχημα τη δήθεν «καταπολέμηση της τρομοκρατίας».

Οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών προτείνουν αφενός το απίστευτης έκτασης ευρω-φακέλωμα όλων των ταξιδιωτών αεροπορικών πτήσεων προς και από την ΕΕ και αφετέρου την ουσιαστική ίδρυση μιας πραγματικά οργουελικής «Αστυνομίας Σκέψης», συναποτελούμενης από τις αρχές ασφαλείας και τις μυστικές υπηρεσίες και των 27 χωρών - μελών της ΕΕ, η οποία θα παρακολουθεί τα... γραπτά (!) όλων των πολιτών ακόμη και στο Διαδίκτυο και θα συλλαμβάνει ως «εγκληματίες» όσους εκφράζουν ανεπιθύμητες πολιτικές απόψεις!

Θύελλα αντιδράσεων έχει ήδη ξεσπάσει στις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές χώρες.

«Πρόκειται για ένα νέο μέτρο που θέτει όλο τον κόσμο υπό παρακολούθηση και καθιστά τον καθένα ύποπτο» δήλωσε ο Τόνι Μπάνιαν, εκπρόσωπος της βρετανικής οργάνωσης υπεράσπισης των πολιτικών ελευθεριών «Στέιτγουοτς» αναφερόμενος στο ευρω-φακέλωμα των επιβατών αεροπλάνων.

«Κίνδυνο να ποινικοποιηθεί η έκφραση πολιτικών απόψεων» διαπίστωσε επίσης σχετικά με τις προτάσεις της Κομισιόν για αστυνόμευση των γραφομένων στα έντυπα και στο Ιντερνετ.

«Η χρήση προσωπικών δεδομένων σε τόσο μεγάλη έκταση θα μετατρέψει την ΕΕ στην πιο επιτηρούμενη περιοχή του κόσμου!» υπογράμμισε.

«Βλέπουμε ήδη μπροστά μας τον μεγάλο κίνδυνο να καθορίζουν σε λίγα χρόνια οι βάσεις δεδομένων των υπηρεσιών ασφαλείας το επίπεδο ελευθερίας κάθε πολίτη να ταξιδεύει.

Στις ΗΠΑ ήδη από σήμερα πολιτικές δραστηριότητες, όπως είναι η αντίθεση στον πόλεμο του Ιράκ, οδηγούν στον αποκλεισμό ανθρώπων από πτήσεις» δήλωσε η Γερμανίδα βουλευτής των Πρασίνων Σίλκε Στόκαρ.

«Τα θεμελιώδη δικαιώματα στην ΕΕ απειλούνται με συνεχείς περιστολές, με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο αντιπρόεδρος της Επιτροπής Ελευθεριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ Στ. Λαμπρινίδης.



Χειροπέδες στην ελευθερία
Στραγγαλισμό της ελευθερίας του λόγου συνιστούν οι προτάσεις της Κομισιόν να ποινικοποιηθεί η «δημόσια πρόκληση για τέλεση τρομοκρατικών αδικημάτων», η «στρατολόγηση στην τρομοκρατία ακόμη και μέσω του Διαδικτύου», ο «εξοπλισμός σε όλη την ΕΕ των νομικών συστημάτων με τα κατάλληλα εργαλεία για την παραπομπή στη Δικαιοσύνη των εγκληματιών που προπαγανδίζουν τη βία», η «διάδοση προπαγάνδας μίσους» και διάφορα άλλα παρόμοια.

Προσπαθώντας να παραπλανήσει τους Ευρωπαίους πολίτες ως προς τους πολιτικούς στόχους της, η Κομισιόν φέρνει ως παράδειγμα τις οδηγίες κατασκευής βομβών που μπορεί να βρει κανείς στο Ιντερνετ για να κρύψει το τεράστιο πολιτικό ζήτημα που εγείρουν οι νόμοι που επιδιώκει να ψηφιστούν.

Το ΡΚΚ για τον κουρδικό λαό είναι η πρωτοπορία του εθνικοαπελευθερωτικού του αγώνα, όπως και η Χαμάς για την πλειονότητα των Παλαιστινίων και των Αράβων.

Αν κάποιος Ευρωπαίος γράψει ένα άρθρο υπέρ του ΡΚΚ ή της Χαμάς, τότε με βάση τους νόμους που εισηγείται η Κομισιόν θα... συλλαμβάνεται, θα καταδικάζεται και θα φυλακίζεται ως... «εγκληματίας», επειδή ο κάθε αστυνομικός και ο κάθε δικαστής θα έχει το δικαίωμα να κρίνει ότι η υποστήριξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα του ΡΚΚ συνιστά «δημόσια πρόκληση για τέλεση τρομοκρατικών αδικημάτων», αφού για να πετύχει την απελευθέρωση του Κουρδιστάν το ΡΚΚ φυσικά και θα πλήξει τουρκικούς στόχους, θα σκοτώσει Τούρκους στρατιώτες κ.λπ.

Σύσσωμος ο ελληνικός Τύπος θα είχε π.χ. οδηγηθεί στις φυλακές τη δεκαετία του 80, όταν οι Ιρλανδοί αγωνιστές του IRA πέθαιναν από απεργίες πείνας στα βρετανικά κάτεργα και όλοι σχεδόν οι Ελληνες δημοσιογράφοι έγραφαν υπέρ τους, ενώ το Λονδίνο τους χαρακτήριζε «τρομοκράτες».

Ακόμη πιο ύπουλη πολιτικά είναι η δίωξη της «προπαγάνδας μίσους». Ακόμη και η απλή υποστήριξη της θεωρίας της ταξικής πάλης μπορεί να ερμηνευθεί ως «προπαγάνδα μίσους» από ευρωπαϊκά καθεστώτα τελείως άλλης πολιτικής κουλτούρας, όπως ήταν π.χ. το φασίζον πολωνικό καθεστώς των αδελφών Κατσίνσκι ή όπως είναι οι κυβερνήσεις κρατών με ζωντανό φιλοναζιστικό παρελθόν, όπως οι Βαλτικές Χώρες.


ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ - ΔΕΣΜΩΤΕΣ
19 προσωπικά δεδομένα θα αποθηκεύονται για 13 ολόκληρα χρόνια

Ολα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, όλες τις εποχές, ήθελαν να ελέγχουν τις μετακινήσεις των πολιτών τους. Ακριβώς αυτό επιδιώκει να κάνει όμως και η ΕΕ σήμερα, με την εξωφρενική απαίτηση της Κομισιόν να καταγράφονται, να αποθηκεύονται για... 13 (!) ολόκληρα χρόνια και να διανέμονται σε όλες τις αρχές ασφαλείας και τις μυστικές υπηρεσίες όλων των χωρών - μελών της ΕΕ, δεκαεννιά (!) προσωπικά δεδομένα κάθε επιβάτη αεροπορικής πτήσης. Δεκαεννέα!

Σε τι συνεισφέρει στην καταπολέμηση της «τρομοκρατίας» το να ειδοποιείται αυτοστιγμεί η Ασφάλεια της Εσθονίας ότι ένας τυχαίος Ελληνας πολίτης πήγε για τουρισμό στη Νορβηγία; Σε τίποτα απολύτως. Ενδιαφέρει όμως την κυβέρνηση μιας χώρας, αν ένας πολιτικός της αντίπαλος βρέθηκε στο ίδιο αεροπλάνο με την ερωμένη του, αν με την πιστωτική του κάρτα έβγαλε εισιτήρια κάποιου ατόμου που δεν δικαιολογείται. Ενδιαφέρει τον Γάλλο μεγαλοεπιχειρηματία να έχει ανά πάσα στιγμή τη λίστα των μετακινήσεων ενός Γερμανού ή Αγγλου ανταγωνιστή του.

Επικίνδυνη εκτροπή
Αυτές είναι πρακτικές αστυνομικού κράτους. Ολος ο πληθυσμός είναι ύποπτος και παρακολουθείται. Οι κινήσεις του σε όλο και περισσότερους τομείς καταγράφονται.

Ολες οι τηλεφωνικές και ηλεκτρονικές επικοινωνίες πλέον καταγράφονται έπειτα από απόφαση της ΕΕ - υποτίθεται ακόμη όχι ως προς το περιεχόμενο, αλλά ως προς το ποιος επικοινώνησε με ποιον και ποια ακριβώς ώρα και ημέρα. Στους δρόμους οι κάμερες μας καταγράφουν επειδή περπατάμε - στην Αγγλία καταγράφουν μέχρι και όλα τα οχήματα που κινούνται στο οδικό δίκτυο της χώρας. Παρακολουθούν όλες τις οικονομικές μας συναλλαγές...

Ολα αυτά και πολλά άλλα έχουν ως μοχλό εφαρμογής αποφάσεις της ΕΕ και των κυβερνήσεων των χωρών που τη συναπαρτίζουν. Το όραμα μιας «Ευρώπης των λαών» έχει μετατραπεί σε έναν εφιαλτικό «Ευρωπαϊκό Μεγάλο Αδελφό» που πνίγει τις ελευθερίες των λαών της ΕΕ...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΑΣΤΙΚ ethnos.gr

Αφιέρωση

Αφιερώνεται με αφορμή όχι κατ΄ανάγκη τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές, και την προεκλογική εκστρατεία που ήδη είναι αρκετά εκρηκτική, αλλά γενικά τους πολιτικούς, και όχι μόνο στην Κύπρο. Ειδικά από τότε (αλήθεια, από πότε;) που αντί να υπηρετούν την πολιτική, λειτουργούν εντελώς συμφεροντολογικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις (ανά το παγκόσμιο είπαμε ντε..) και έχουν χαθεί οι ιδεολογίες.Ούτε το κοινό συμφέρον δεν είναι πλέον στόχος.Στόχος είναι μόνο οι καρέκλες που γεννούν χρυσά "αυγά".
Αφιερωμένο στον καθένα προσωπικά ...

Καληνύχτα.

Σπρώχνοντας με τα δύο χέρια, ανοίγω ένα πέρασμα ανάμεσα στους ιστούς και ανάβω το φώς...

Έχω αφήσει το blog και έπιασε αράχνες.
Και θα το αφήσω κι΄ άλλο.Δεν ήμουν δα και κανένας πολύγραφος.
Ο λόγος;
Καλό το blogging και άγιος ο σκοπός του.Να καταθέτεις σκέψεις και ιδέες σε δημόσια θέα, να πεις τη γνώμη σου σε κάποιο θέμα και να δεις τι γνώμη έχουν άλλοι επί αυτού.Να γράψεις κάτι που θες να διαβάσει κόσμος ώστε να "διαδοθεί" και είναι το μόνο μέσο, βήμα που έχεις.
Αλλά τελευταία θέλω επικοινωνία, διάλογο,συζήτηση.
Και όσο και να υπάρχει στο blog δυνατότητα να πει κάποιος τη γνώμη του δεν παύει το μέσο αυτό να είναι βήμα για μονόλογο.
Βγαίνεις, βγάζεις τον "λόγο" σου, το "διάγγελμα" σου, την "διάλεξη" σου και μετά περιμένεις, να τεθούν ερωτήσεις, να σε χειροκροτήσουν, να απαντήσεις σε απορίες , να διαφωνήσουν κάποιοι και να αρχίσεις πάλι τον μονόλογο για να εξηγήσεις, να απαντήσεις, να δικαιολογηθείς.



Μου λείπει σε ένα blog η "άμεση" επικοινωνία, οι κανονικού μεγέθους προτάσεις, που άμα έχεις κάτι να ρωτήσεις που δεν κατάλαβες, το ρωτάς πριν έρθει η επόμενη και χάσεις το νόημα όλου του "διαγγέλματος" αφού περιμένεις να τελειώσει όλος ο "μονόλογος".Η συζήτηση τέλος πάντων, και άς είναι και από chat, αν δεν την βρεις in real life αλλά την έχεις ανάγκη.


Σβήνω το φως και βγαίνοντας κλείνω το πέρασμα αφήνοντας τους ιστούς όπως πριν μπώ...

Weapon

Matthew Good Band

Here by my side, an angel
Here by my side, the devil
Never turn your back on me
Never turn your back on me, again
Here by my side, its heaven

Here by my side, you are destruction
Here by my side, a new colour to paint the world
Never turn your back on it
Never turn your back on it, again
Here by my side, its heaven

Careful, be careful
Careful, be careful
This is where the world drops off
Where the world drops off
Careful, be careful
You breathe in and you breathe out
For it aint so weird
How it makes you a weapon
And you give in
And you give out
For it aint so weird
How it makes you a weapon
Never turn your back on it
Never turn your back on it again

Careful, be careful

Here by my side, its heaven

Ή Ατάκα!

Ελληνική Βουλή
(Το ονόμα του βουλευτή που απάντησε δεν το πρόσεξα (Ο Βενιζέλος έχει χαρακτηριστική φωνή και τρόπο ομιλίας), έκανα άλλες δουλειές αλλά , με την ατάκα αυτή σταμάτησα ότι έκανα και έπεσα κάτω από τα γέλια.)

Βενιζέλος:
-Αφού λοιπόν η πολιτική σας μαγκιά κ. Καραμανλή (νομίζω) , και συγχωρέστε μου την έκφραση, είναι τόση που θέλετε εκλογές, " Ιδού η ρόδος , ιδού και το πήδημα".


Και η θεϊκή απάντηση :
- Η Ρόδος είναι γνωστή σε όλους , είναι δεδομένο, και όλοι ξέρουμε που είναι.
Αν έχουμε εκλογές , με το πήδημα δεν ξέρουμε τι θα γίνει.

The End.

Everything is all right at the end..if it's not all right, then it's not the end!!

Όλες οι απαντήσεις

Τι περίεργα που δουλεύει το μυαλό.
Διαβάζεις κάτι.
Το καταλαβαίνεις απόλυτα εκτός από μια πρόταση που την καταλαβαίνεις μεν, έχει όμως πολλές ερμηνείες.
Το προσπερνάς, δεν υπάρχει λόγος να ρωτήσεις, να το ψάξεις, απλά το ερμηνεύεις όπως σου έρχεται κάθε φορά που τυχαίνει να το ξαναδιαβάσεις από την αρχή.
Σε έχει αγγίξει το θέμα.
Και μετά μιλάς τυχαία με τον δημιουργό του εν λόγω συγγράμματος.
Και χωρίς να το αντιληφθείς μέσα από πολλές μικρο-αναλύσεις-μικρο-ξεκαθαρίσματα δίνονται απαντήσεις στο πώς ερμηνεύεται η πρόταση που προσπέρασες και άφησες στην ερμηνεία της κάθε επανάληψης.Περνούν οι απαντήσεις απαρατήρητες μέσα στην συνομιλία.
Τελειώνει η συνομιλία αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση , μια απαλή μελαγχολία, ένα μούδιασμα.
Δεν σε απασχολεί καν λίγη ώρα μετα.
Τρέχεις να προλάβεις κάτι που αμέλησες πιάνοντας την κουβέντα.
Πας για ύπνο ώρες μετά και αφού έχεις παιδέψει το μυαλό σου με χίλια δύο άσχετα θέματα της ημέρας.
Η ώρα που βάζεις το κεφάλι στο μαξιλάρι και μέχρι να σε πάρει ο ύπνος κάνεις ανασκόπηση της μέρας που πέρασες.
Πριν προλάβει το μυαλό να μπεί στην διαδικασία, ένα νοητικό φλας έρχεται και σε τυφλώνει, και αμέσως μετά εξαφανίζεται αφήνοντας σου ξεκάθαρα στο μυαλό τον συνδυασμό, της πρότασης με την συνομιλία και συμπεριφορών του πρόσφατου παρελθόντος.
Όλες οι απαντήσεις.
Τα ξανακοιτάς τα ξαναβάζεις κάτω.
Δεν μπορεί...Δεν γίνεται...άλλα ήταν όσα ώς τώρα τα δεδομένα.
Οι απαντήσεις αυτές τα αναποδογυρίζουν όλα.
Αδυναμία ειλικρίνειας για αποφυγή δημιουργίας έντασης και πόνου;
Ποιός ξέρει;
Μαύρα σύννεφα θυμού έχουν σπρώξει τον ύπνο μακρυά.
Θα έρθει μετά όταν το μυαλό κουραστεί να βασανίζεται και θα νικηθεί.
Ας είναι λυτρωτικός ο ύπνος.
Άυριο ξεκινά μια καινούργια μέρα .

Φεύγω

Φεύγω όπως φεύγω πάντα.

Δε σταματάει πουθενά απόψε το μετρό
θα βγεί μe δύναμη έξω απ΄ τη γραμμή του
θα βγεί στους δρόμους, στα βουνά, στον ουρανό
κι΄εγώ μαζί του.

Δε θα κατέβει εδώ κανείς ούτε και θ΄ανεβεί
θα είναι η διαδρομή μόνο για μένα
όσα χιλιόμετρα μπορεί να πάει η ζωή
μακρυά από σένα

Φεύγω όπως φεύγω πάντα
το ίδιο ξένος
με το ίδιο αντίο στην ίδια τσάντα
Φεύγω όπως φεύγει ο χρόνος
το ίδιο αμίλητος
το ίδιο έρημος
το ίδιο μόνος

Δεν κάνει στάση πουθενά απόψε το μετρό
σαν φλόγες τα βαγόνια θα περάσουν
θα ζωγραφίσουν μια γραμμή στο δειλινό
εγώ μακρυά σου

*
Ν.Μωραϊτης

Γιατί γίναμε τόσο μίζεροι ;

Υπάρχει ένα επιστήμονικό τεστ.Λέγεται το τεστ των γυμνών φωτογραφιών, και λειτουργεί ως εξής:
Πέστε ότι υπάρχει μια γυμνή φωτογραφία σας, που αν κυκλοφορούσε θα σας ντρόπιαζε.
Αναρωτηθείτε πόσους ανθρώπους στη ζωή σας θα εμπιστευόσασταν να δουν εκείνη την φωτογραφία.
Μελέτες δείχνουν ότι για όλους σχεδόν, ο αριθμός ανθρώπων που εμπιστευόμαστε μικραίνει. Ένα περίπου τέταρτο των ανθρώπων που μίλησαν δεν έχουν ΚΑΝΕΝΑ να εμπιστευτούν.
Σε μια βόλτα στην πόλη που μένετε, ένας στους τέσσερις ανθρώπους που περνάτε δεν έχει κανέναν.
Ανάμεσα στους ανθρώπους της μελέτης που είχαν κάποιον, ο μέσος αριθμός ανθρώπων στον κύκλο εμπιστοσύνης τους, ήταν δύο. Και αυτό περιλαμβάνει συζύγους και γονείς!
Οι αριθμοί είναι αρκετά κάτω σε σχέση με παλιότερα. Ο κόσμος γίνεται πιο ψυχρός και μοναχικός.

Γιατί άραγε;

Λιγότεροι ενοχλητικοί άγνωστοι στις ζωές μας.
Η ενόχληση είναι κάτι που συνηθίζουμε να ανεχόμαστε με τον καιρό , όπως το οινόπνευμα ή μια ενοχλητική μυρωδιά που σιγά σιγά μας επηρεάζει λιγότερο. Όσο όμως πιο πολύ έχουμε την δυνατότητα να αποφεύγουμε την ενόχληση γινόμαστε λιγότερο σε θέση να την χειριστούμε. Το πρόβλημα είναι ότι η τεχνολογία έχει προχωρήσει τόσο που μας βοηθά όταν θέλουμε να αποφύγουμε εύκολα τους άλλους ανθρώπους . Κάνουμε τα ψώνια μας on-line και αποφεύγουμε τις ουρές στα ταμεία, τα παιδάκια που θέλουν να τα αγοράσουν όλα, και τους γονείς που είτε δεν μπορούν, είτε είναι πολύ αναίσθητοι να τα μαζέψουν. Ξοδεύουμε εκατοντάδες λίρες σε ένα σύστημα Home Theater ώστε να μπορούμε να απολαύσουμε τις ταινίες μας σε μεγάλη οθόνη χωρίς το κωλόπαιδο που κάθεται πίσω μας να κλωτσά το κάθισμα μας και να μην βάζει γλώσσα μέσα, ή τον ψηλό που κάθεται μπροστά μας και χάνουμε τη μισή εικόνα. Νοικιάζουμε ακόμη και τα DVD μας online και έτσι γλιτώνουμε την κουβέντα με τον άσχετο υπάλληλο του βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μας που μας προτείνει ότι μαλακία θεωρεί ταινιάρα. Περιμένουμε στο δωμάτιο αναμονής στο γιατρό; Σιγά μην πιάσουμε κουβέντα με την γριούλα δίπλα μας για την κόρη της που δεν παντρεύτηκε ακόμα . Βάζουμε τα ακουστικά του mp3 player μας στα αυτιά μας και ανοίγουμε sms κουβέντα με έναν φίλο ή με μια γκόμενα που μας έδωσε το τηλέφωνο της προχτές στο κλάμπ και μας είπε πάρε με όποτε θέλεις να τα πούμε.
Έτσι φιλτράρουμε την ενόχληση από τον κόσμο μας.
Και θα ήταν τρομερό, αν πραγματικά ήταν δυνατό να κρατηθεί όλη η ενόχληση έξω από τη ζωή μας.
Ευτυχώς δεν είναι έτσι. Εφ' όσον έχουμε ανάγκες, αναγκαστικά θα έρθουμε κάποτε σε επαφή με ανθρώπους που δεν αντέχουμε. Αλλά αυτή η ικανότητα, που μας κάνει να ανεχόμαστε τους άλλους και να ανεχτούμε τις ενοχλητικές συνομιλίες, τις περίεργες αισθήσεις χιούμορ, την άσχημη μυρωδιά κάποιου συνομιλιτή μας που πλακώθηκε στα σκόρδα, χάνεται σιγά σιγά.
Το ανοσοποιητικό σύστημα ενόχλησής μας αποδυναμώνεται. Έτσι όταν αναγκαστικά έρθουμε σε επαφή με κόσμο, επειδή δεν μπορούμε να την ελέγξουμε, τα παίζουμε.


Λιγότεροι ενοχλητικοί φίλοι.
Όταν πήγα στην πρώτη τάξη στο δημοτικό, με έβαλαν σε μία τάξη με 28 άλλα παιδιά που ήξερα και δεν επέλεξα. Τυχαία μας έριξαν εκεί μαζί. Έπρεπε να προσπαθήσω να επιλέξω τους φίλους μου από εκείνη την ομάδα..
Σήμερα, αν είμαι οπαδός της ομάδας ποδοσφαίρου ΤΑΔΕ μπορώ να βρω ένα φόρουμ ΤΑΔΕ και να συναντήσω πολλούς ομοϊδεάτες. Ίδια άποψη, ίδια ενδιαφέροντα, ίδια αίσθηση του χιούμορ. Μπορούμε να μπούμε και σε ένα private chat room και να κλείσουμε όλους τους άλλους έξω.
Αντίο στην κουραστική, άβολη, και επίπονη διαδικασία να συναναστραφούμε με κάποιο που είναι διαφορετικός, κάποιο που είναι σε άλλη φάση από μάς. Περνά και αυτή η διαδικασία στο παρελθόν, όπως το πλύσιμο των ρούχων στο χέρι.
Αυτό είναι κακό, επειδή το να συναναστρέφεσαι με διαφορετικούς ανθρώπους είναι σημαντικό μέρος στη διαβίωση σε μια κοινωνία. Μάλλον όχι. Δεν είναι έτσι ακριβώς . Το να συναναστρέφεσαι με διαφορετικούς ανθρώπους είναι η κοινωνία. Αυτό είναι κοινωνία. Άνθρωποι με αντίθετα γούστα και συγκρουόμενες προσωπικότητες να λειτουργούν σε ένα χώρο και να συνεργάζονται, με σφιγμένα δόντια μερικές φορές. Πριν κάποια χρόνια , έπρεπε να μπούμε σε ένα χώρο γεμάτο κόσμο για να δούμε μια ταινία. Δεν μπορούσαμε να επιλέξουμε, είτε το κάναμε ή δεν βλέπαμε την ταινία. Όταν παίρναμε ένα νέο αυτοκίνητο, όλη η γειτονιά μαζευόταν να το χαζέψει. Μερικοί από εκείνους ήταν γείτονες που δεν μιλάγαμε και τόσο όσο με άλλους ή και ο μαλάκας γείτονας που μας έπρηζε με τα παράπονα του , και χαίρονταν μαζί μας, έστω και αν κάποιοι ίσως να μας ζηλοφθονούσαν. Δεν τους διώχναμε όμως.
Γενικά, οι άνθρωποι παλιά ήταν πιο ευτυχισμένοι με τις δουλειές τους και πιο ικανοποιημένοι με τη ζωή τους απ΄ ότι σήμερα. Και είχαν περισσότερους φίλους. Ακόμα κι αν δεν είχαν σχεδόν καμία δυνατότητα να φιλτράρουν τους φίλους τους μέσω κοινών ενδιαφερόντων, (ας πούμε ήταν φίλοι με τον τύπο που έτυχε να είναι γείτονας) είχαν περισσότερους στενούς φίλους από ότι έχουμε τώρα. Ανθρώπους που μπορούσαν να εμπιστευθούν.
Από ότι φαίνεται, άμα περάσει η πρώτη ενόχληση, άμα ξεπεραστεί το σύνδρομο ανωτερότητας ,που μας κάνει να πιστεύουμε ότι "ακούνε διαφορετική μουσική επειδή δεν καταλαβαίνουν την ΔΙΚΗ μου" μας βγαίνει πιο άνετα η ανάγκη για άλλους ανθρώπους και βλέπουμε και την ανάγκη τους για μας σε ένα επίπεδο που ξεπερνά τα κοινά ενδιαφέροντα.
Οι άνθρωποι είναι κοινωνικά ζώα . Και η δυνατότητα να υποστούν τους βλάκες,και να ανεχτούν την ενόχληση, είναι χαρακτηριστικό που μας κάνει ανθρώπους, που μας επιτρέπει να λειτουργούμε σε έναν κόσμο με άλλους ανθρώπους που δεν είναι εμείς.

SMS = κακή επικοινωνία Έχω ένα φίλο που χρησιμοποιεί την έκφραση "είμαστεν εντάξει", με έναν σαρκαστικό τρόπο. Εννοεί, "παρέτα μας ρε ." Χρησιμοποιεί ειρωνικό τόνο φωνής και καταλαβαίνεις το ύφος. "Πάμε για καφέ στο νέο cafe που άνοιξε Μακαρίου;"
"Είμαστεν εντάξει"...
Μια φορά θα πήγαινα στο σπίτι του και του έστειλα ένα μήνυμα, ρωτώντας τον αν ήθελε να πάρω μαζί να φάμε, όσο φαγητό είχε μείνει από το προηγούμενο βράδυ που είχαμε φάει παρέα ; Η απάντησή του ήρθε σε μήνυμα και έλεγε : "είμαστεν εντάξει"
Με χάλασε κάπως. Εγώ είχα φτιάξει το φαγητό που φάγαμε. Την προηγούμενη μου έδωσε συγχαρητήρια για το πόσο καλό ήταν. Και έφαγε και δεύτερο πιάτο.
Αλλά η προσφορά μου να πάρω να φάμε όσο έμεινε αντιμετωπίζεται με "είμαστεν εντάξει";
Τον απόφυγα για μέρες.
Λίγες μέρες μετά έπεσε πάνω στον αδερφό μου στο δρόμο και τελικά ξεκαθαρίστηκε ότι το "είμαστεν εντάξει", δεν το έγραψε ειρωνικά αλλά κυριολεκτικά, ""είμαστεν εντάξει φίλε έχουμε φάει"
Δεν χρειαζόμαστε μελέτη για να καταλάβουμε ότι περισσότερο από 40% αυτών που λέγονται σε ένα sms ή email παρεξηγείται. Η μελέτη έγινε anyway.
Το τρομακτικό είναι πως με περισσότερους από τους μισούς μας "φίλους" σήμερα επικοινωνούμε με sms ή email και instant messengers. Με κάποιους δεν έχουμε μιλήσει ποτέ στο τηλέφωνο ή προσωπικά.
Έτσι, αν 40% της προσωπικότητάς μας έχει χαθεί στη παρερμηνεία γραμμένων μηνυμάτων, αυτοί οι άνθρωποι με ξέρουν; Ξέρουν τον Αντώνυμο, ή ξέρουν τον «γραπτό» Αντώνυμο, ένα τύπο που είναι 40% διαφορετικός αν τον γνωρίσεις από κοντά; Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι σας αντιπαθούν μέσω αυτών που γράφετε σε ένα φόρουμ, ή σε ένα chat room, το κάνουν επειδή πραγματικά είστε αταίριαστοι και αντίθετοι με τις απόψεις τους ή λόγω των παρεξηγημένων 40%; Και οι άνθρωποι που σας γουστάρουν μέσω του αυτών που γράφετε;;;.


SMS = λιγότερη επικοινωνία
Η αλήθεια είναι ότι η γραπτή επικοινωνία μας επιτρέπει να κάνουμε κάτι που η προφορική δεν επιτρέπει. Να φτιάξουμε αυτό που θέλουμε να πούμε και να το διορθώσουμε πριν το στείλουμε.
Πόσες φορές έχει τύχει να πετάξουμε μια μαλακία πάνω στα νεύρα μας πριν προλάβουμε να σκεφτούμε;
Η γραπτή επικοινωνία μας δίνει αυτή την ευκολία. Σωστά, αλλά αυτό που χάνουμε στο γραπτό είναι πιο πολύ από αυτό που κερδίζουμε .
Όταν λέμε κάτι από κοντά σε κάποιον, ποιο ποσοστό αυτών που λέμε είναι στην ουσία οι λέξεις; Σε συνδυασμό με τη γλώσσα του σώματος τον τόνο φωνής σας και τις εκφράσεις του προσώπου; Το μισό;
Είναι το 7%. Το άλλο 93% είναι μη λεκτικό, σύμφωνα με τις μελέτες.
Δεν χρειαζόμαστε μελέτες για να το καταλάβουμε. Μεγάλο μέρος του χιούμορ είναι σαρκασμός, και ο σαρκασμός είναι συνδυασμός λέξεων αντίθετων με τον τόνο της φωνής. "Είμαστεν εντάξει". Το αστείο δεν είναι οι λέξεις αλλά ο τρόπος.
Όπως όταν μια κοπέλα μας γουστάρει, και δεν χρειάζεται να μας το πει με λέξεις. Το καταλαβαίνουμε από το βλέμμα της, το σπινθήρισμα στα μάτια της, τη στάση της, το χαμόγελο της.
Και αυτό μας οδηγεί στο επόμενο πρόβλημα. Η δυνατότητα να κατανοούνται οι διαθέσεις του συνομιλητή μας είναι σημαντική. Παιδιά γεννημένα χωρίς αυτή θεωρούνται διανοητικά προβληματικά. Άνθρωποι που έχουν ανεπτυγμένη την δυνατότητα αυτή θεωρούνται "χαρισματικοί" και γίνονται αστέρια του σινεμά ή πολιτικοί. Δεν είναι αυτό που λένε, είναι η ενέργεια που εκπέμπουν, που μας κάνει να εντυπωσιαζόμαστε με αυτούς.
Το κακό με την γραπτή επικοινωνία είναι η απογύμνωση της από όλα αυτά.Και η απογύμνωση αυτή δημιουργεί μια παράξενη παρενέργεια. Επειδή δεν καταλαβαίνουμε τη διάθεση του συνομιλητή μας, κάθε πρόταση που διαβάζουμε φιλτράρεται μέσα από τη δική μας διάθεση. Όταν διάβασα το μήνυμα του φίλου μου και το πήρα σαν σαρκαστικό ήταν κυρίως επειδή ήμουν εγώ σε κακή διάθεση. Ήμουν σε μια διάθεση που θα πειραζόμουν με το παραμικρό και δεν ένοιωθα τη χαλαρή, ήρεμη ενέργειά του ώστε να πιάσω το ύφος του .
Το χειρότερο είναι ότι με πολλές επικοινωνίες σαν αυτή , η διάθεσή μου παραμένει χάλια .

Δεν κρινόμαστε αρκετά.
Το μισό από αυτό που χάνεται με την απουσία στενών φίλων δεν έχει καμία σχέση με πάρτι που χάνουμε ή παρέας για να πάμε για καφέ ή ποτό. Αυτό που χάνεται είναι η έλλειψη πραγματικής κριτικής. Μέσω απόψεων που έχω εκφράσει σε διάφορα forums και chat rooms στο ίντερνετ έχω δεχτεί και καλές κριτικές και κακές. Με έχουν βρίσει και με έχουν πει γαμώ τα παιδιά.
Κανένα από αυτά δεν με πείραξε πραγματικά, ή με έκανε να νοιώσω καλά με τον εαυτό μου για πολύ. Επειδή κανένας από εκείνους τους ανθρώπους δεν με ήξερε αρκετά καλά ώστε να με ενοχλήσουν οι βρισιές του. Έχω λοιπόν ακούσει πολλά αλλά έχω κριθεί - και εννοώ με τον τρόπο που η κοπέλα σου ή ένας καλός φίλος μπορεί να σε κρίνει - πολύ λίγο. Και έχω γίνει χειρότερος λόγω αυτού.
Η διαφορά είναι ότι οι προσβολές προέρχονται από κάποιο που με δεν με γουστάρει ενώ δεν με ξέρει.
Η κριτική, από την άλλη πλευρά, είναι κάποιος που μου λέει κάτι για μένα, που ο ίδιος δεν ξέρω ή δεν βλέπω. Και όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε τα πιο πολλά που ξέρουμε για μας τα έχουμε μάθει μέσα από άλλους ανθρώπους.
Ξέρω ότι είμαι πολύ αδύνατος αφού είμαι ο μισός από ότι οι περισσότεροι γύρω μου, ή ότι είμαι υπέρβαρος επειδή έχω παρατηρήσει τους περισσότερους γύρω μου που είναι πιο αδύνατοι. Ξέρω ότι είμαι ενοχλητικός οπότε κάνω κάτι που ενοχλεί επειδή βλέπω το ύφος στα πρόσωπα των άλλων όταν το κάνω.
Έχω αποφύγει πραγματικά μεγάλα λάθη στη ζωή μου, επειδή κάποιοι ειλικρινείς και πραγματικοί φίλοι, με έκατσαν κάτω και μου μίλησαν.
Είναι τραγικό, όμως το ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν κάνει ποτέ τέτοιες συζητήσεις. Οι επεμβάσεις από φίλους, η ωμή ειλικρίνεια, οι « ήσουν μαλάκας χτες και τα πήραν όλοι μαζί σου με τον τρόπο που μίλησες, αλλά κανένας δεν θέλει να πει τίποτε επειδή δεν θέλουν να παρεξηγηθούν" κουβέντες.
Οι περίεργες , άβολες , συζητήσεις που μπορείτε μόνο να έχετε με κάποιο που σας ξέρει καλά και δεν τον παρεξηγείτε. Τα sms και τα email είναι βολικά μέσα για αποφυγή τέτοιου είδους συζητήσεων.
Με αυτά, μπορείτε να απαντήσετε όποτε θέλετε. Μπορείτε να μετρήσετε τις λέξεις σας. Μπορείτε να επιλέξετε ποιες ερωτήσεις να απαντήσετε. Ο παραλήπτης δεν βλέπει το πρόσωπό σας, δεν μπορεί να δει ότι είστε νευρικός, αμήχανος, δεν μπορεί να καταλάβει πότε λέτε ψέματα. Έχετε τον έλεγχο στο τι λέτε και κατά συνέπεια το άλλο πρόσωπο δεν βλέπει ποτέ μέσα από το καβούκι που φτιάχνετε γύρω σας, δεν σας βλέπει ποτέ στα άσχημα σας, δεν ξέρει μικροπράγματα για σας, και κακές συνήθειες που σας κάνουν να ντρέπεστε κατα βάθος, αλλά δεν μπορείτε να ελέγξετε. Τα μικροπράγματα, τις ιδιορρυθμίες και τα κόμπλεξ που δεν χρειάζεται να ειπωθούν αλλά ξέρει ένας φίλος για τον άλλο και στα οποία οι πραγματικές φιλίες στηρίζονται.
Με άλλα λόγια, αν στο blog μου έχω δημιουργήσει, με αυτά που γράφω, την εντύπωση ότι είμαι ένας μυστήριος , σκληρός τύπος και πάντα γράφω βαθιά και μυστήρια κείμενα για ψαγμένα θέματα, όσοι με διαβάζουν έχουν αυτή την εικόνα στο μυαλό τους για μένα. Έχοντας φτιάξει αυτή την εικόνα μου είναι δύσκολο μια μέρα να βάλω ένα κείμενο που να λέω πως προχτές με έπιασε το παράπονο και επειδή μου λείπει κάποια μέθυσα και έκανα ότι μαλακία μου κατέβαινε και έγινα ρεζίλι ή ότι με έπιασε κόψιμο ενώ δούλευα και μόλις πρόλαβα να πάω στην τουαλέτα. Να μην μπορείς να δείξεις τον πραγματικό σου εαυτό σε καθημερινές στιγμές επειδή χώθηκες πολύ βαθιά σε μια ψεύτικη εικόνα που έφτιαξες για σένα. Αυτό είναι ένα πολύ μοναχικό συναίσθημα.
.
Προσβολές Κατάθλιψη Οργή
Πολλοί λένε:«Φυσικά και είμαστε θλιμμένοι και αγχωμένοι! Άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα και η φτώχια μαστίζει μεγάλο ποσοστό του πλανήτη! Η Αμερική μετατράπηκε σε σχεδόν ναζιστική χώρα! Οι πιο πολλοί άνθρωποι βλέπουν ότι μαλακία και «talk show» κουτσομπολιό τους δείχνει η τηλεόραση και την συζητούν και ώρες μετά! Άνθρωποι πεθαίνουν στους χωρίς νόημα πολέμους σε όλο τον κόσμο!»

Πώς καταλήξαμε με πιο αρνητική άποψη του κόσμου από τους γονείς μας; Ή τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας; Οι άνθρωποι τότε ζούσαν λιγότερα χρόνια, τα μωρά πέθαιναν συχνότερα, οι ασθένειες ήταν πιο συχνές και ανίατες. Η επιστήμες πολύ πιο πίσω. Οι ευκολίες πολύ λιγότερες. Εάν κάποιος φίλος σας έφυγε στο εξωτερικό ο μόνος τρόπος να επικοινωνήσετε ήταν με χαρτί, στυλό και γραμματόσημα. Στην εποχή μας οι αμερικάνοι κτύπησαν το Ιράκ ,τον καιρό των οι γονιών μας είχαν κτυπήσει το Βιετνάμ (που σκοτώθηκαν πενήντα φορές περισσότεροι άνθρωποι) και τον καιρό των δικών τους γονιών έγινε ο δεύτερος παγκόσμιος (που σκοτώθηκαν χίλιες φορές πιο πολλοί). Οι παππούδες και γιαγιάδες μας μεγάλωσαν σε μία εποχή που δεν είχε κανένας air-condition. Οι γονείς τους το ίδιο. Γιατί είμαστε όλοι σε τέτοια χάλια διάθεση;

Να γιατί:
Εάν ποστάρω ένα κείμενο που λέει, "Η Βίσση είναι η καλύτερη τραγουδίστρια της Ελλάδας" και την ίδια ημέρα ποστάρω ένα κείμενο που λέει, "Η Βίσση είναι η χειρότερη τραγουδίστρια της Ελλάδας, λένε οι ειδικοί στην μουσική" που νομίζετε ότι θα γίνουν τα περισσότερα σχόλια; Από εμπειρία σας λέω στο δεύτερο. Τα αρνητικά προσβλητικά σχόλια κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα πιο γρήγορα παρά τα θετικά.Όλοι ψάχνονται να καβγαδίσουν, να βγάλουν τα νεύρα τους.
Πολλοί bloggers το ξέρουν. Τα blogs τους έχουν ψηλή κυκλοφορία λόγω καβγάδων και έτσι επιλέγουν με τρόπο εμπρηστικά θέματα. Άλλα blogs αρχίζουν να ανακυκλώνουν την ίδια ιστορία από παρόμοια άποψη. Αν αρχίσετε, μπορεί να διαβάζετε όλη ημέρα και να μην βγείτε από το, «τους μαλάκες, δεν καταλαβαίνουν από μουσική» κλίμα.

Έτσι δημιουργούνται ολόκληρες online ομάδες ανθρώπων που συμφωνούν ότι στην 9/11 το Πεντάγωνο χτυπήθηκε με ένα πύραυλο και όχι ένα αεροπλάνο και, ότι το World Trade Center ήταν παγιδευμένο με εκρηκτικές ύλες, και πυροδοτήθηκαν μετά που τα μαϊμού αεροπλάνα με remote control χτύπησαν τους πύργους ενώ τα πραγματικά αεροπλάνα άλλαξαν πορεία, και οι επιβάτες αποβιβάστηκαν και μάλλον εκτελέστηκαν. Και είναι πολλοί που συμμερίζονται τις θεωρίες συνομωσίας αυτές.
Έτσι όχι μόνο συνεχίζουν να θεωρούν αλήθεια κάτι αρκετά τραβηγμένο αλλά κλείνονται στην φάση τους και μακριά από κάθε διαφωνία στο θέμα. Έτσι έχουν στο μυαλό τους μια άποψη του κόσμου που φαίνεται χειρότερη από όσο είναι πραγματικά. Αυτό δεν ήταν μεγάλο πρόβλημα παλιότερα, επειδή δεν υπήρχαν τόσα κανάλια στην τηλεόραση. Έτσι υπήρχε κάτι που ενοποιούσε τους ανθρώπους με τον τρόπο αυτό αφού όλοι έβλεπαν τις ίδιες ειδήσεις, όλες από ίδια άποψη. Ακόμα κι αν η άποψη ήταν μαλακία και λανθασμένη, ακόμα κι αν μερικές ιστορίες δεν έβλεπαν το φως της δημοσιότητας ή θάβονταν, τουλάχιστον όλοι μοιράζονταν τα ίδια.
Αυτό τέλειωσε. Τώρα είναι αλλιώς. Ενώ παλιά διαφωνούσαν επειδή είδαν τις ίδιες ειδήσεις και τις ερμήνευαν διαφορετικά, τώρα διαφωνούν επειδή βλέπουν εντελώς διαφορετικές ειδήσεις.
Αυτό μας κάνει να μισήσουμε ο ένας τον άλλον περισσότερο. Άλλο να διαφωνείς με κάποιον για το πώς πρέπει να αντιδράσουμε ενάντια στην τρομοκρατία. Εντελώς άλλο πράγμα να νομίζεις ότι δίνει σιωπηλή συγκατάθεση στην κυβέρνηση του να δολοφονήσει χιλιάδες πολίτες της για ένα σχέδιο που είναι σαν παρατραβηγμένο σενάριο .Η διαφορά είναι μεγάλη και έτσι η ένταση δεν μπορεί να αποφορτιστεί αντίθετα φουντώνει.

Αισθανόμαστε άχρηστοι… επειδή είμαστε άχρηστοι.
Υπάρχει ένα πλεονέκτημα όταν οι πιο πολλοί μας φίλοι είναι online friends: Έχουν λιγότερες απαιτήσεις από μας.
Ναι, τους υποστηρίζουμε συναισθηματικά όταν το χρειάζονται, τους μιλάμε και προσπαθούμε να τους ανακουφίσουμε μετά από ένα χωρισμό , ίσως τους αποτρέψουμε ακόμη και από μια αυτοκτονία.
Το να γνωρίζεις κάποιον από κοντά όμως προσθέτει έναν μακρύ κατάλογο ενοχλητικών απαιτήσεων. Σπαταλούμε ένα ολόκληρο απόγευμά να τους βοηθήσουμε να φτιάξουν τον υπολογιστή τους. Πάμε σε αγγαρείες μαζί τους. Τους πηγαίνουμε όπου χρειαστούν με το αυτοκίνητό μας επειδή τους πήρε το δικό τους η τράπεζα. Εμφανίζονται στην πόρτα χωρίς να τηλεφωνήσουν πριν, στις πιο ακατάλληλες ώρες, και μας λένε συνέχεια πόσο πεινασμένοι είναι μέχρι να τους δώσουμε τελικά το μισό σάντουίτς μας. Έχουμε τόσο πολύ περισσότερο έλεγχο στο msn messenger, ή σε ένα chat room.
Αλλά το πράγμα είναι αλλιώς. Είμαστε προγραμματισμένοι μέσα από την εξέλιξη της ανθρώπινης φυλής να κάνουμε πράγματα για τους άλλους. Κάθε ένας τα τελευταία πέντε χιλιάδες χρόνια φαινόταν να το συνειδητοποιεί αυτό και ξαφνικά το ξεχάσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Γεμίσαμε αυτοκαταστροφικούς νέους με τάσεις αυτοκτονίας και προσπαθούμε να τους διδάξουμε τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθηση.
Δυστυχώς όμως, ο αυτοσεβασμός και η αυτοπεποίθηση έρχονται μόνο αφού έχουμε κάνει κάτι που μας κάνει χρήσιμους και αρεστούς. Δεν μπορούμε να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας. Εάν σκέφτομαι ότι είναι κάποιος είναι άχρηστος που κάθεται στο δωμάτιό του όλη την ημέρα, πίνοντας καπνίζοντας και βλέποντας τηλεόραση, σημαίνει ότι είμαι και εγώ αφού κάνω το ίδιο πράγμα.
Δεν έχει σημασία τι λέμε στον εαυτό μας, ή ποια σλόγκαν έχουμε αποστηθίσει για το πώς ο καθένας είναι σπέσιαλ. Νοιώθουμε τον εαυτό μας σπέσιαλ άμα κάνουμε κάτι σπέσιαλ. Εάν νοιώθουμε σπέσιαλ χωρίς πραγματικά να κάνουμε κάτι, τότε δεν είμαστε ισορροπημένοι.
Είμαστε ναρκισσιστές, και αποσυνδεδεμένοι από την πραγματικότητα.

Θέλετε να βγείτε από την μαύρη λάσπη της λύπησης του εαυτού σας και της κατάθλιψης; Σηκωθείτε λίγο από τον υπολογιστή.Βγείτε μια βόλτα και αγοράστε ένα δώρο για κάποιο που δεν γουστάρετε ιδιαίτερα. Στείλτε μια κάρτα σε κάποιον που τσακωθήκατε και δεν μιλάτε. Κάνετε το τραπέζι στους γονείς σας . Ή κάντε κάτι πιο απλό. Πηγαίνετε καθαρίστε τα φύλλα και τα σκουπίδια από το φρεάτιο του δρόμου σας και την επόμενη φορά που θα βρέχει απολάυσετε τον ήχο του νερού που φεύγει ελεύθερο . Δεν είναι καμιά επιστήμη, είμαστε ένα κοινωνικό ζώο και έτσι γεννιόμαστε, με ορμόνες ευτυχίας που απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματός μας όταν βλέπουμε κάποιο άλλο να απολαμβάνει κάτι που κάνουμε γι΄ αυτόν.Κάτι που κάναμε και μας γεμίζει ικανοποίηση. Μπορείτε να βάλετε στην σειρά το αγαπημένο σας ποτό , το αγαπημένο σας φαΐ, την αγαπημένη σας ταινία ,την αγαπημένη σας σειρά τηλεόρασης. Το σύνολο τους δεν θα σας δώσει την ίδια ευχαρίστηση που θα πάρετε αν βοηθήσετε την γριούλα γειτόνισσα κουβαλήσει τον κύλινδρο γκαζιού που είναι βαρύς γι΄ αυτήν. Γι΄ αυτό οι δουλειές γραφείου μας κάνουν τόσο μίζερους, επειδή δεν μπορούμε να δούμε τους καρπούς της δουλειάς μας. Δουλέψτε στην οικοδομή έξω στον ήλιο για δύο μήνες, και για το υπόλοιπο της ζωής σας θα περνάτε από εκεί και θα λέτε, εγώ το έφτιαξα αυτό, δούλεψα εδώ. Το επίπεδο αυτό της: "έφτιαξα αυτό" ή "φύτεψα αυτό" ή "βοήθησα αυτόν" ικανοποίησης, δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα που η τεχνολογική πρόοδος μπορεί να προσφέρει.

Be Yourself !